امین حمزه ئیان

جمله ای دیدم به معنای زیر:

زمانی کسی را بیش از اندازه واقعی اش برای خود بزرگ می کنیم، کوچکترین عمل احمقانه اش، بزرگ ترین ضربه برای ما خواهد بود.

جمله ای است جالب. اگر این جمله را به صورت پارامتری در بیاوریم آن گاه جای مجهولات می توانیم مواردی که در زندگی پیش می آید را بگذاریم. معمولا هم مسائل را بسیار بزرگ می کنیم مانند آن چه در گذشته به آن اشاره کردم سادگی را برای خود بسیار سخت می کنیم و در نتیجه پیامد های سختی هم خواهیم دید. آنگاه از خود می پرسیم چرا این چنین شد؟ من که فلان کار را کردم و از فلان چیز گذشتم و... پس چرا این چنین؟ ، اما مشکل از طرف خودمان است که این گونه مسائل را بزرگ کرده و کارهایی که کرده ایم را با توقع انجام داده ایم.

مسئله بسیار جنبه ی روانشناسی دارد، اما مشکلیست که عام ما را دچار سردرگمی کرده است. به عنوان مثلا می توان در فرمول پارامتری بالا درس خواندن و کنکور را گذاشت، آنگاه است که می توانیم درک کنیم چرا جوانانی که در امتحانی سرافکنده می شود اول از همه به سوی مرگ می روند.

می توانیم در فرمول بالا رابطه های بین دوستانمان چه دختر و چه پسر را بگذاریم، آنگاه است که متوجه می شودیم چرا این گونه در روابط آن راحتی خاص را نداریم و همواره در عذابی گنگ هستیم. و چرا این که واقعیات زندگی را این گونه برای خود سخت می کنیم که از پذیرششان در می مانیم.

من و شما این گونه، در زندگی بسیار زجر کشیده و احساس راحتی نمی کنیم. باید کمی روی این ذهن افسار گسیخته ی خود کار کنیم. واقعا ذهنمان پرشده است از قواعد کهنه ی دست و پا گیر. خوب است بکوشیم تا نو بیندیشیم و آسوده تر زندگی کنیم.